Heimurinn er vondur. Sorglegt en satt. Alls staðar á fólk bágt, fátækt, kúgað, sjúkt og pyntað. Jafnvel dýrin eiga bágt, eiga á hættu hverja sekúndu líf síns að vera gerð að mat fyrir offeitt mannfólkið, eða vera kramin eða skotin til að stoppa upp. Heimurinn er fullur af ógeði og vondu fólki, hamförum og stríði. Stundum verður maður svo agnarsmár gagnvart þessum stóra heimi.
Ég lifi frekar ómerkilegu og þægilegu lífi. Ég hef þak yfir höfuðið á mér, ég fæ að fara í skóla og læra það sem mér finnst skemmtilegt, ég hreyfi mig og dansa og á alltaf mat í ískápnum. Samt á fullt af fólki bágt en ég geri ekki neitt, finnst ég ómerkilegur þegn samfélagsins sem gef ekkert til baka. Ég hef ekki einu sinni gefið blóð sem er skammarlegt miðað við fjölskyldumeðlimi mína, sem eru líklega komin í gullklúbb Blóðbankans. Ég hef samt ákveðið að bráðum mun ég yfirstíga þessa yfirgengilegu hræðslu mína við nálar og sprautur og gefa blóð. Líklega þarf mamma að koma með mér og halda í hendina á mér. Ég gef kannski í söfnun til styrktar hinum og þessum málefnum en það er eins og til að friða samviskuna því ég veit í rauninni ekkert hvert þessi peningur minn fer. Hvað getur þúsundkallinn minn gert gagnvart öllum vandamálum stóra heimsins?
Eitt veit ég þó, að ég er þakklát fyrir það líf sem ég lifi. Mitt líf er svo frábært og æðislegt miðað við margt annað. Ég þakka fyrir hvern einasta dag sem ég fæ að lifa mínu forréttindalífi. Mér finnst ég geta haft samúð og samlíðan þó svo að ég sé þakklát fyrir að vera þar sem ég er. Ég reyni mitt besta að breyta mér til hins betra því ég get aðeins byrjað á sjálfri mér.
Nú gleðst ég yfir litlu hlutunum. Vinum sem kíkja í heimsókn, góðri bók eða bíómynd, tilvonandi og núverandi fjölskyldumeðlimum, hafragrautnum með rúsínum og hjóla með vindinn í bakið. Síðast en ekki síst gleðst ég yfir litlu grænu stránum sem stingast nú upp úr sinunni og lyktinni af vorinu, jafnvel þó að kannski verði litla vorið kæft í snjó og frosti þangað til það kemur fyrir alvöru. Er á meðan er.
